صبح فردا که شود ...

برف ها آب شود ...

با قدم های بهار

نفس خورشید هم تازه شود ...

توشه ای خواهم ساخت

به بزرگی همه فاصله ها

و به امید رسیدن به نگاهت

که مرا آغاز است

سفری خواهم کرد

تا سراپرده تو .

بازکن پنجره را

بازکن چشمت را

تا ببینی مهتاب

از نگاهت بی تاب

باسرزلف ستاره

سربازی دارد

سوز سرما بدنش زخم زده

         حسرت آن بنده نوازی دارد ،

صبح فردا که شود

سفری خواهم کرد

با قدم های بهار

تا در خانه تو .

 بهنام – 29 آذر 85

اینجا شهری است

که یک هنرپیشه دارد

و هزاران کلم

برای بزغاله هایی که بلوغشان دیر شده .

من که تعجب نمی کنم

اگر به آقای کارگردان کاپ افتخار هم بدهند

با اینکه می دانم

خانم ابراهیمی هنوز هم یک فرشته است.

بهنام - ۲۳ آذر ۸۵

من به تنهایی من

درپس این آینه ها می گریم

و به آن شور

که دیروز دلم را پر بود

ولی امروز نگاهیست

که خود در گذر ثانیه ها واداده

می گریم .

طمع شعله ندارم هرگز !!!

سخن از گرمی خورشید بگویی کافیست

تا اجاقی سازم

هیزم از "طعم گس عشق" به آن می ریزم

و سر زلف تو را

تا خود صبح شانه کنم.

 بهنام – 11 آذر 85